เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 410 ธงชาติ
จางเสี่ยวอิงซึ่งอยู่ในเมืองหลวงไม่รู้ว่าพี่ชายกำลังกังวลเรื่องการแต่งงานของนาง นางยืนอยู่กลางลานกว้าง มองแบบแปลนที่วางอยู่บนโต๊ะซึ่งตั้งใจยกมาตั้ง แล้วก็รู้สึกเหมือนจางเสี่ยวหุนว่ามีบางอย่างขาดหายไป
นี่คือแบบแปลนสถาปัตยกรรมของโรงเรียน เห็นได้ชัดว่าหยิบยืมแนวคิดการออกแบบจากสำนักศึกษาความหวังจิ่นฮุยแห่งเมืองเย่มา ทว่าอย่างไรเสียก็เป็นผลงานจากกรมโยธาธิการ หลังสร้างเสร็จคงดูสง่างามโอ่อ่ากว่ามาก และเพราะเป็นเช่นนี้ จางเสี่ยวอิงจึงรู้สึกอยู่เสมอว่ามีอะไรบางอย่างขาดไป
นางจ้องมองบริเวณหน้าอาคารเรียนหลักอย่างครุ่นคิด ขุนนางสองคนข้างกายต่างกลั้นหายใจ กลัวว่าเสียงหายใจของตนจะดังเกินไปจนรบกวนความคิดของท่านหญิงอันผิง
ท่านหญิงอันผิงพอครุ่นคิดทีไรก็มักมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น ไม่รู้คราวนี้จะมีแนวคิดใหม่อะไรผุดขึ้นมาอีก หากเสียงหายใจของพวกตนดังจนขัดจังหวะความคิดนาง แนวคิดนั้นสูญหายไป แคว้นต้าเฉียนย่อมเสียหายอย่างมหาศาล
ไม่กี่วันก่อน นางให้คนนำปูนสีเทาที่เรียกว่า “ปูนซีเมนต์” ไปให้ใต้เท้ากรมโยธาธิการดู ปูนชนิดนี้ยอดเยี่ยมเหลือเกิน แผ่นปูนซีเมนต์ที่นางให้คนทำขึ้นตรงนั้น เพียงผ่านไปวันเดียวก็แข็งตัวจนแม้มีคนขึ้นไปยืนเต็มแผ่นก็ยังไม่พัง
ท่านหญิงอันผิงยังดัดแปลงเครื่องปั่นด้ายที่หญิงชาวบ้านใช้กันอยู่ที่บ้านด้วย ได้ยินว่าตอนนี้วันหนึ่งปั่นด้ายได้มากเท่ากับเมื่อก่อนถึง 8 วัน ทำให้หญิงชาวบ้านมีงานทำเพิ่มขึ้นไม่น้อย