เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 408 ลงโทษคนชั่ว
กษัตริย์หนานเจ้าที่มาถึงช้ากว่าเล็กน้อยเห็นภาพตรงหน้าเพียงแวบเดียวก็แทบใจสลาย อดด่าทอด้วยความโกรธไม่ได้ “ชื่อเต๋อกู่! เจ้าคนต่ำช้า! ที่ผ่านมาข้าปฏิบัติต่อเจ้าไม่เลวเลย เหตุใดเจ้าจึงก่อเรื่องชั่วช้าเช่นนี้!”
ชื่อเต๋อกู่หัวเราะเย็นชา “อวี่โม่ เจ้าคนแก่เจ้าเล่ห์ กษัตริย์ของข้าให้เกียรติเจ้ามาโดยตลอด แต่เจ้ากลับไม่รู้จักสถานการณ์ ที่เป็นเช่นวันนี้ก็เพราะเจ้าหาเรื่องใส่ตัวเอง! สั่งให้พวกเขาปล่อยข้าและคนของข้าออกจากเมืองเสีย! มิฉะนั้นจะทำให้เจ้าไร้ทายาท!”
เด็กชายตัวเล็กที่สุดได้ยินเสียงกษัตริย์หนานเจ้า ก็ร้องไห้โฮขึ้นมาทันที พลางตะโกนสะอึกสะอื้น “ปู่ ปู่ ข้าอยากได้ปู่!”
“หกทาสน้อย อย่าร้องไห้ ชายชาตรีในตระกูลของเรา ต่อให้หัวหลุดจากบ่าก็ไม่มีวันหลั่งน้ำตา” เด็กชายคนโตตะโกนบอก
ช่างกล้าหาญสมเป็นชายชาตรี