เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 399 ปิ่นปักผม
หลี่หลานเองก็ร้อนใจอยู่บ้าง รถบ้านคันนี้ไม่เล็ก แถมยังมีพื้นที่เก็บของมากมาย จะเผลอเอาพวกเขาไปยัดไว้ตรงซอกมุมไหนหรือเปล่า
“รีบช่วยกันหาสิ” นางกล่าว
“แม่ อย่าเพิ่งร้อนใจ เมื่อครู่พวกน้องชายกำลังหลับอยู่ พอตื่นขึ้นมาอาจส่งเสียงก็ได้” จางเสี่ยวอิงกล่าว พลางเปิดโทรศัพท์มือถือ เปิดเพลงทำนองผ่อนคลายเพลงหนึ่ง
หลี่หลานก้มลงมองใต้โต๊ะเตี้ย ไม่พบอะไร จากนั้นก็ไปตรวจดูพื้นข้างที่นั่งคนขับ ก็ยังไม่พบ บนเตียงที่จางเสี่ยวอิงนอนเป็นประจำก็ไม่มี นางไปเปิดประตูห้องน้ำตรวจดู แต่ก็ยังไม่เจอ
ขณะที่สองแม่ลูกเริ่มใจหายขึ้นทุกที เสียง “อาอู๋ อาอู๋” ก็ดังมาจากเหนือศีรษะ ตามด้วยเสียงหัวเราะของทารกน้อยแว่วมาอีกหนึ่งหรือสองครั้ง
จางเสี่ยวอิงรีบเหยียบขึ้นไปบนเบาะ แล้วชะโงกดูเตียงเหนือหัวรถบ้าน ให้ตายเถอะ! เจ้าตัวเล็กทั้งสองได้รับการดูแลดีจริงๆ ถูกส่งไปอยู่บนเตียงเหนือหัวรถบ้านเสียแล้ว เพราะอากาศร้อนจึงสวมเสื้อผ้ากันน้อย ตอนนี้ทั้งคู่กำลังนอนหงายโบกไม้โบกมืออย่างสนุกสนาน
เตียงเหนือหัวรถบ้านมีขนาดกว้าง 2 เมตร 20 เซนติเมตร ยาว 1 เมตร 50 เซนติเมตร สูง 70 เซนติเมตร ผู้ใหญ่นั่งลงไปแล้วยืดเอวไม่ได้ แต่สำหรับเจ้าตัวเล็กทั้งสองกลับเป็นขนาดที่พอดี จางเสี่ยวอิงปีนขึ้นไปบนเตียง มองเห็นดวงตาของทั้งคู่กลอกไปมาสำรวจรอบด้านอย่างตื่นเต้นสุดขีด