เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 390 ป้องกันโรคลมร้อน
“ข้าจะไปพบเว่ยจิ้ง เจ้าไม่คิดจะฝากอะไรไปให้เขาบ้างหรือ” จางเสี่ยวหุนเตือนน้องสาว
จริงด้วย เดิมทีนางอยากลองดูว่าจะเห็นเว่ยจิ้งแบบเรียลไทม์ได้หรือไม่ แต่พอเห็นเมืองมายาก็ลืมเสียสนิท
“ไม่มีอะไรให้ฝากหรอก” จางเสี่ยวอิงกล่าว “ของที่ควรให้ก็ให้ไปหมดแล้ว อีกอย่างจะทำของอร่อยให้เขาเอาไปกินก็ไม่ได้ อากาศร้อนขนาดนี้ กว่าจะถึงมือเขาคงเสียหมดแล้ว”
“เขียนข้อความสักสองสามประโยคไม่เป็นหรือ” จางเสี่ยวหุนมองน้องสาวผู้ไร้ประสบการณ์ความรักของตนอย่างจนใจ
แต่ก็โทษนางไม่ได้ คนหนุ่มสาวยุคปัจจุบันที่ไหนยังเขียนจดหมายกันอีก เทคโนโลยีการสื่อสารก้าวหน้าเสียขนาดนั้น มีเรื่องอะไรหรืออยากพูดอะไรก็ส่งถึงกันได้ในชั่วพริบตา กิจการส่งจดหมายของที่ทำการไปรษณีย์คงเลิกไปแล้วกระมัง
“เขียนจดหมายแล้วจะพูดอะไรล่ะ” จางเสี่ยวอิงถาม