กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 382 ข้ามแม่น้ำ
เว่ยจิ้งยืนอยู่บนแพไม้ไผ่ลำแรก มองนายทหารหนานเจ้าบนฝั่งที่กำลังวิ่งไล่ขวางทหารซึ่งแตกทัพหนีด้วยสายตาเย็นชา เขายกมือขึ้นยิงธนูทันที ลูกธนูแหวกผ่านหมอกเหนือผิวน้ำ พุ่งเข้าใส่หน้าอกของนายทหารผู้นั้นดุจสายฟ้าฟาด
ฮาโม่มองขนลูกธนูที่โผล่พ้นร่าง ตรงตำแหน่งที่ลูกธนูทะลุอกไป ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะหันไปมองผิวน้ำ
รอบข้างมีเพียงเขาคนเดียวที่ถูกยิง เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายตั้งใจสังหารเขาโดยเฉพาะ ทว่าระยะนี้เป็นระยะที่ต้องใช้ธนูง้างยิงจึงจะไปถึง อีกทั้งเขายังวิ่งอยู่ตลอด ส่วนคนยิงกลับยืนอยู่บนแพไม้ไผ่ที่โคลงเคลงไม่หยุด...
ยังไม่ทันได้คิดให้กระจ่าง ลูกธนูอีกดอกก็พุ่งตรงมา คราวนี้ปักเข้ากลางหว่างคิ้วของเขาอย่างแม่นยำ