เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 367 ประโยชน์
จางเสี่ยวอิงกับหลัวซือเหวยไปถึงร้านของฮูหยินหลัว ร้านตั้งอยู่บนถนนที่คึกคักที่สุดในจวนเชียนจง ซึ่งเป็นถนนสายที่พวกนางเดินผ่านมา
ฮูหยินหลัวกำลังดูช่างฝีมือทำเคาน์เตอร์ ร้านนี้มีพื้นที่ไม่ใหญ่ เพราะกั้นพื้นที่หนึ่งในสามของร้านเดิมออกมาใช้ อย่างไรเสียกำลังซื้อของจวนเชียนจงก็ห่างชั้นกับเมืองหลวงมาก
“ดูสิ ผอมลงอีกแล้ว” ฮูหยินหลัวจับมือจางเสี่ยวอิงด้วยความสงสารพลางเอ่ย
“อาหารในค่ายทหารแย่จริงๆ ไม่ได้ลำบากอะไรมากหรอก” จางเสี่ยวอิงตอบ
ถึงเว่ยจิ้งจะจัดอาหารพิเศษให้ แต่นายครัวที่คุ้นเคยกับการทำอาหารหม้อใหญ่จนชิน จะทำอาหารอร่อยอะไรออกมาได้เล่า
“ยังไงก็ลำบากอยู่ดี! ไม่อย่างนั้นเท้าจะพองได้อย่างไร บ้านเราเดินทางลำบากเหลือเกิน ถ้ามีรถไฟผ่านก็คงดี” ฮูหยินหลัวกล่าว
“ถ้ามีรถไฟความเร็วสูงยิ่งดีเลย ข้าที่เดินทางมาตั้งหลายวัน จะไปถึงได้ในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม” จางเสี่ยวอิงหัวเราะ
“ทำให้เจ้าลำบากแล้วจริงๆ” ฮูหยินหลัวกล่าว
“ข้าชินแล้ว กลายเป็นว่าชินเสียแล้ว” จางเสี่ยวอิงเอ่ย ตัวนางเองยังรู้สึกประหลาด ไม่รู้ทำไมถึงไม่รู้สึกลำบากแล้ว