กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 358 จิงจิง
“ไปกันเถอะ กลับบ้านกับพี่สาว”
จางเสี่ยวอิงลูบหน้าผากลูกช้าง สัมผัสนุ่มนิ่มอวบอ้วนและขนฟูช่างดีเหลือเกิน
หากไม่พาลูกช้างกลับค่าย มันคงอยู่ไม่ถึงเช้าวันพรุ่งนี้ แต่ถ้าพากลับค่ายแล้วจะให้อะไรกินก็เป็นปัญหาอยู่ดี ลูกช้างตัวนี้กินจุไม่น้อย
เว่ยอู่ยีกำลังกลุ้มใจกับเรื่องนี้อยู่พอดี ก็ได้ยินคุณชายของตนเรียก “มานี่”
เขารีบเข้าไปหา “คุณชาย ข้าอยู่นี่ขอรับ”
“ส่งคน 2 คนไปแลกนมวัวกับผักผลไม้จากหมู่บ้านใกล้ๆ” เว่ยจิ้งสั่ง
“ขอรับ!” เว่ยอู่ยีรับคำ
เอาเถอะ อาหารของลูกช้างตัวนี้ยังดีกว่าของพวกเขาเสียอีก
“ดื่มนมวัวไม่ได้ ลูกช้างต้องดื่มนมแพะ ลองถามดูว่าบ้านไหนเลี้ยงแพะบ้าง ต้องใช้แพะนม 3 ตัวถึงจะเลี้ยงมันให้อิ่มได้” จางเสี่ยวอิงพูดอย่างกระดากใจ