เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 327 สุขุมสง่างาม
ในลานเรือนมีผู้คนกลุ่มหนึ่งออกมาอย่างรวดเร็ว แทบทั้งหมดเป็นหญิง
สตรีที่เดินนำหน้ามาเป็นฮูหยินวัยสามสิบกว่า รูปร่างผอมเพรียว แผ่นหลังตั้งตรง ฝีเท้าหนักแน่น ใบหน้างดงามละมุน ยามมองจางเสี่ยวอิง ราวกับสายตานั้นทะลุผ่านกาลเวลานับพันปี ดุจทะเลสาบสงบนิ่งใสสะอาด สะท้อนทุกสิ่ง แต่ก็โอบรับทุกสิ่งไว้ด้วย
หญิงสาวที่เดินอยู่ข้างนางมีท่วงท่าสง่างาม เปี่ยมชีวิตชีวา รูปโฉมโดดเด่นสดใส ดวงตากลมโตที่มองจางเสี่ยวอิงเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เมื่อดวงตาของจางเสี่ยวอิงสบเข้ากับสายตาเช่นนั้นของฮูหยินหลัว หัวใจก็พลันอุ่นวาบ นางรีบก้าวเข้าไปหา
ฮูหยินหลัวกับหลัวซือเหวยคำนับจางเสี่ยวอิงพร้อมกัน “คารวะท่านหญิง”
จางเสี่ยวอิงไม่รอให้พวกนางย่อตัวลง ก็รีบก้าวไปประคองไว้ “ฮูหยินหลัว คุณหนูหลัว อย่าได้มากพิธี วันนี้ไม่มีท่านหญิงอะไรทั้งนั้น”
ในเทียบเชิญของนางก็เขียนเพียงชื่อตน ไม่ได้ระบุบรรดาศักดิ์ท่านหญิง