เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 324 เมื่อวาน
ถนนหลวงคราคร่ำไปด้วยผู้คนและเสียงอึกทึก ส่วนจวนกั๋วกงเว่ยกลับเงียบสงบกว่ามาก เว่ยอวี้กลับถึงจวน คนเฝ้าประตูเห็นเขาก็ยิ้มแย้มคำนับ พลางกล่าวว่า “คุณชายสี่เหน็ดเหนื่อยแล้ว รีบกลับเรือนไปพักเถิด”
เว่ยอวี้ชะงักไปเล็กน้อย “ข้าจะไปคารวะมารดาก่อน”
หลายปีมานี้ ในที่สุดมารดาก็ยอมให้เขาแต่งงานกับคุณหนูหลัว เมื่อกลับถึงจวน สิ่งแรกที่เขาต้องทำย่อมเป็นการไปคารวะบิดามารดา
คนเฝ้าประตูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ฮูหยินไม่อยู่ในจวนขอรับ ออกไปชมขบวนแห่จอหงวนแล้ว”
เว่ยอวี้ชะงัก “ไปชมขบวนแห่จอหงวนหรือ? เพราะเหตุใด?”
มารดาไม่ชอบไปเบียดเสียดชมความครึกครื้นเช่นนี้ เหตุผลของนางมีดังนี้ “คนสองสามร้อยคนเดินเตร่อยู่บนถนน มีอะไรน่าดูกัน? จิ้นซื่อหน้าใหม่ก็มีขาเดินสองข้างเหมือนกัน เดินเตร่ไม่ต่างจากคนทั่วไปตรงไหน?”