กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 317 น้ำหยด
ไม่คิดเลยว่าพอมาถึงเมืองหลวง บ้านหลังใหญ่ถึงกับมีพื้นที่เหลือจนอยู่กันไม่หมด เช่นนั้นตนควรย้ายมาอยู่เสียจริงๆ บ้านเรือนปล่อยทิ้งไว้นาน ไม่มีคนอยู่ย่อมไม่ดี
หลี่เฟิงจดหมายเลขห้องของตนที่สถานีพักม้าให้จางเสี่ยวอิง แล้วให้นางนำไปมอบแก่องครักษ์เพื่อให้ช่วยขนสัมภาระ วันนี้เขาเพิ่งมาถึง ยังไม่ได้เปิดหีบสัมภาระด้วยซ้ำ
หลี่หลานดีใจเป็นพิเศษเมื่อเห็นน้องชายมา หากฮูหยินหูไม่เตือนว่าสตรีอยู่ไฟห้ามร้องไห้ นางคงหลั่งน้ำตาไปแล้ว หลี่เฟิงล้างมือก่อนอุ้มหลานชายตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน ในใจรู้สึกโชคดีอย่างยิ่ง