เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 309 มีเหมืองแล้ว
ยามราตรีสงัด แขกเหรื่อต่างกลับไปพักผ่อนกันหมด จวนหยางที่เคยอึกทึกพลันกลับคืนสู่ความเงียบสงบ ในห้องหนังสือของหยางปิ่งคุน สองพ่อลูกอย่างหยางปิ่งคุนกับหยางเฉิงโจวนั่งประจันหน้ากันโดยไม่เอ่ยวาจา
“บิดา หรือว่าเราจะปล่อยไปเสียเถิด ยามนี้ตระกูลหยางของเราก็เป็นตระกูลใหญ่ที่สุดในเชียนจงแล้ว แม้แต่จวนกั๋วกงเว่ยยังต้องไว้หน้าเราอยู่หลายส่วน ท่านดูสิ แม่ทัพเว่ยห้ายังอยู่เป็นเพื่อนจนถึงท้ายงานแล้วค่อยกลับมิใช่หรือ” หยางเฉิงโจวเอ่ยกับบิดาอย่างระมัดระวัง
“หุบปาก!” หยางปิ่งคุนตบโต๊ะหนังสือ “เจ้ายังกล้าเอ่ยถึงจวนกั๋วกงเว่ยอีกหรือ เชียนจงของเรามีเรื่องอันใดเกี่ยวข้องกับจวนกั๋วกงเว่ยของพวกเขาแต่แรกกัน พวกเขาไม่ควรมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกแล้ว!”
หยางเฉิงโจวพลันเงียบเสียง