กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 284 ยากคาดเดา
ผู้ที่ออกมาเรียกคือท่านหญิงเจียผิง จางเสี่ยวอิงขานรับว่า “ได้ ข้าจะกลับเดี๋ยวนี้”
“เจ้าจะกลับห้องหอด้วยกันหรือไม่” นางถามเด็กหญิง ดูท่าฝ่าเท้าคงเจ็บมากทีเดียว ระยะทางกลับไปคงทรมานน่าดู
“กลับสิ” เด็กหญิงพยักหน้า
จางเสี่ยวอิงจูงมือเด็กหญิงลุกขึ้น มองนางก้าวเดินทั้งที่พยายามอดกลั้นความเจ็บปวด ในใจก็อดรู้สึกหดหู่ไม่ได้
จางเสี่ยวอิงรู้สึกว่าคนโบราณเหล่านี้ดูจะอดทนต่อความเจ็บปวดทางร่างกายได้มากกว่าคนยุคปัจจุบันเสียอีก แม้แต่เด็กหญิงก็เป็นเช่นกัน เด็กคนนี้นับว่าได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี ทว่าก็ยังแสดงให้เห็นถึงคุณสมบัติเช่นนี้