กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 248 ซีหลิน
จางเสี่ยวอิงยังคงเหยียดยืดขี้เกียจอยู่บนเตียงอีกหลายครั้ง นางค้นพบแล้วว่า เมื่อมาถึงต้าเฉียน ย่อมมีงานให้ทำไม่รู้จบ แต่ก่อนในใจนางมักร้อนรน หวังว่าจะได้นั่งรถไฟสีเขียวในห้วงเวลานี้โดยเร็วที่สุด
ทว่า ความเป็นจริงได้สั่งสอนนางอย่างเจ็บแสบ—
แม้แต่จะมีชีวิตอยู่ก็ยังต้องพยายาม แล้วจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปคิดเรื่องอื่นอีกเล่า
หลังจากลุกขึ้นล้างหน้าบ้วนปาก นางก็ไปยังห้องโถงเรือนชั้นนอกเพื่อพบผู้มาเยือนเสียก่อน นางไม่รู้จักเขา แต่เขากลับรู้จักนาง
“ข้าน้อยสวีเหลียงคารวะท่านหญิงอันผิง”
ผู้มาเยือนคำนับนาง
จางเสี่ยวอิงคำนับตอบ “ใต้เท้าสวีเกรงใจแล้ว เชิญนั่งลงสนทนากันเถิด ไม่ทราบว่าใต้เท้าสวีมาหาข้าด้วยเรื่องใดหรือ”