กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 240 กองทัพประชิดเมือง
เมื่อ 5 วันก่อน หลังหิมะตกหนักทั่วจวนอันตง แผ่นดินปกคลุมด้วยสีขาวโพลน เมฆหนาทึบยังคงลอยต่ำอยู่บนท้องฟ้า แม้ไม่มีลม แต่ความหนาวเย็นจัดก็ยังทำให้ผิวหนังที่โผล่พ้นเสื้อผ้าของผู้คนชาจนแข็งทื่อ
บนหอประตูเมืองจวนอันตง ภายในห้องมีไฟถ่านลุกโชน นายทหารวัยสี่สิบกว่าเพิ่งออกมายืนหน้าประตู เขากระทืบเท้าสะบัดเม็ดหิมะบนรองเท้าหนังพลางบ่นว่า “สวรรค์เอ๊ย เหตุใดหนาวนัก ดูท่าหิมะคงตกต่ออีกแล้ว”
“ถ้าตกต่อไปคงกลายเป็นภัยพิบัติแล้ว” นายทหารอีกคนในห้องเอ่ยขึ้น หากไม่มีไฟถ่าน ข้างนอกคงอยู่ไม่ถึง 2 เค่อ อากาศหนาวขนาดนี้ ใครเล่าจะวิ่งเต้นอยู่ด้านนอก