กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 234 ความรักความห่วงใยของบิดา
“เหตุใดจึงกองไว้มากมายเพียงนี้?”
ทหารเฝ้าประตูเมืองจ้องกองถ่านไม้ที่อัดแน่นเต็มรถด้วยสายตาพินิจ ถ่านไม้บรรจุอยู่ในเข่งไม้ไผ่ขนาดใหญ่ ซ้อนกันสูงถึง 3 ชั้น
“นายทหารขอรับ เมืองปิดมานานเกินไป ถ่านของทุกบ้านล้วนใช้หมดแล้ว อากาศก็หนาว เมื่อวานคนทั้งหลายพากันไปอุดหน้าร้านนายท่านของเรา หากขาดบ้านใดไป ไม่ส่งให้ก็ลำบาก ท่านดูสิขอรับ…”
ชายที่ดูเหมือนคนงานในร้านทำท่าจะดึงทหารให้เข้าไปตรวจดูถ่านบนรถ ฉวยจังหวะยัดแท่งเงินหนัก 1 ตำลึงใส่มือเขา
“มีแต่ถ่านไม้หรือ? ยังบรรทุกสิ่งใดมาอีก?” ทหารกำแท่งเงินไว้ในมือ แต่สายตายังคงกวาดมองเข่งไม้ไผ่ที่บรรทุกถ่านอยู่บนรถเหล่านั้นขึ้นลง