กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 222 มั่งมีศรีสุข
แม้หมอจางน้อยจะไม่ถือความดีความชอบ แต่ก็ไม่อาจห้ามให้ผู้คนมองนางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนอย่างไม่รู้ตัวได้ แววตาเหล่านั้นเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง ความซาบซึ้งใจ และความโล่งอก
จะไม่เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร! เมื่อวานตั้งแต่เช้าตรู่ ข่าวว่ามีผู้ป่วยไข้ทรพิษในเมืองหลวงแพร่ออกไป ผู้คนตั้งเท่าไรต่างก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ กระสับกระส่ายนั่งไม่ติด แล้วใครจะรู้ว่าคนต่อไปที่ล้มป่วยจะเป็นตนเองหรือไม่!
ยามนี้เพียงปลูกฝีดาษวัว ก็ไม่ต้องกังวลไปตลอดชีวิตแล้ว ต่อให้นั่งร่วมโต๊ะกินอาหารกับผู้ป่วยไข้ทรพิษก็ยังปลอดภัย
ความรู้สึกเช่นนี้ช่างดีเหลือเกิน!