กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 167 จวน
เว่ยจิ้งยืนอยู่ตรงหน้าประตูที่นั่งส่วนตัว มองจางเสี่ยวหุนประคองหลี่หลานออกมาอย่างระมัดระวัง โดยมีจางเสี่ยวอิงกับจางเต๋อหยวนเดินตามหลัง เมื่อเห็นเว่ยจิ้ง พวกเขาก็หันไปคำนับเขา เว่ยจิ้งจึงคำนับตอบเช่นกัน
เมื่อมาถึงเมืองหลวง ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาทแล้ว คนบ้านนี้ก็ยังคงสงบนิ่งดังเดิม ราวกับที่นี่เป็นถิ่นที่พวกเขาอาศัยอยู่มานาน
ก็เป็นถิ่นที่อาศัยมานานจริงๆ นั่นแหละ!
หากจางเสี่ยวอิงรู้ความคิดของเว่ยจิ้ง นางคงเอ่ยในใจว่า ข้าอยู่ที่นี่มาตั้ง 24 ปีแล้ว นานกว่าเจ้าหนุ่มนี่เสียอีก
ทั้งครอบครัวเดินตามเสี่ยวฝูจื่อลงมาชั้นล่าง รถม้ากับม้าต่างรออยู่ด้านล่างแล้ว