กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 163
เด็กหนุ่มควบม้าตรงมาจากแสงอรุณ เปี่ยมด้วยชีวิตชีวา รูปร่างสูงเพรียวสง่างาม ราวกับต้นไป๋หยางน้อยที่ชูยอดเติบโตขึ้นอย่างผึ่งผาย
หมวกเกราะเงินบนศีรษะเด็กหนุ่มสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นระยะ ใบหน้าใต้หมวกเกราะมีคิ้วคมดุจดาบ ดวงตาสุกใสราวดวงดาว สันจมูกโด่ง ริมฝีปากบางเม้มแน่น มุมปากแฝงความหล่อเหลาและองอาจสมวัย ทว่าใบหน้ากลับสงบนิ่งเคร่งขรึม ไม่เห็นร่องรอยตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ราวกับผ่านงานเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วน จนเห็นเป็นเรื่องปกติ
ถนนหลวงเงียบสนิท ทุกคนต่างจ้องเด็กหนุ่มบนหลังม้า
นี่หรือคือวีรบุรุษน้อยจางผู้สังหารข่านแห่งเป่ยหูด้วยมือของตนเอง และสร้างความชอบใหญ่หลวงที่สุด?