เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 149 คฤหาสน์กลางนา
ในที่สุดก็ตกลงกันว่า วัวที่เป็นฝีดาษวัวกว่าร้อยตัวจะนำไปเลี้ยงไว้ที่คฤหาสน์กลางนาซึ่งเซียวจิ่งเย่ทั้ง 3 คนมอบให้จางเสี่ยวอิง โดยให้ซุนต้าหยา หรือที่ตอนนี้เรียกว่าซุนเสี่ยวอวิ๋น เป็นผู้รับผิดชอบงานเพาะเชื้อขั้นต่อไป
ตอนที่จางเสี่ยวอิงแนะนำให้ซุนต้าหยาตั้งชื่อให้ตนเอง ซุนต้าหยาก็บอกว่าอยากมีคำว่า ‘เสี่ยว’ อยู่ตรงกลางชื่อเหมือนจางเสี่ยวอิง จางเสี่ยวอิงยินดีเป็นอย่างยิ่ง ซุนต้าหยายังขอให้จางเสี่ยวอิงช่วยเลือกอักษรตัวสุดท้ายให้ นางจึงตั้งชื่อให้ว่า ‘อวิ๋น’
มีพืชสมุนไพรชนิดหนึ่งชื่อ ‘เฉินเซียง’ มีกลิ่นหอมและใช้เป็นยาได้ ส่วนคำว่า ‘หร่านหร่าน’ ใช้บรรยายภาพหญ้าป่าที่ขึ้นเขียวชอุ่ม ในยุคนี้ เด็กหญิงจำเป็นต้องมีพลังชีวิตเข้มแข็งดุจหญ้าป่า จึงจะเติบโตได้อย่างอิสระ