กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 144 ส่งสัญญาณเตือน
《โรแมนซ์แห่งรัก》เป็นเพลงอมตะชิ้นหนึ่งในบรรดาเพลงกีตาร์ แทบจะกลายเป็นคำเรียกแทนคำว่า “กีตาร์” ไปแล้ว จางเสี่ยวหุนเรียนกีตาร์คลาสสิก เพลงนี้จึงเล่นได้คล่องแคล่วตั้งนานแล้ว ตั้งแต่เรียนมัธยมต้น งานราตรีของโรงเรียนทุกครั้งต้องมีเขาขึ้นแสดงเพลงนี้ พอบรรเลงจบก็จะได้รับเสียงปรบมือ เสียงโห่ร้อง และเสียงผิวปากดังกระหึ่มทั่วทั้งงาน
ทุกคนในห้องล้วนเคลิบเคลิ้มไปกับเสียงดนตรี เมื่อเพลงจบลง ภายในห้องก็เงียบสงัด จางเสี่ยวอิงกระแอมเบาๆ พลางปรบมือกล่าวว่า “เพราะเหลือเกิน คุณชายจางไม่เสียทีที่เป็นนักดนตรีฝีมือดีที่สุดในบรรดาคนที่ข้ารู้จัก ฟังเพลงนี้แล้ว ข้าไม่กินเนื้อได้ถึง 3 วันเลย”