กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 123 ทุกข์ระทม
ซีซานเหนียงกอดลูกสาวร้องไห้อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้แล้วรีบผละออก ใช้สองมือคลำตรวจตามตัวต้าหยา “โดนตีมาหรือไม่ บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า เจ็บตรงไหนไหม”
เวลานี้จางเสี่ยวอิงถึงได้เห็นสภาพเด็กเต็มตา หัวใจก็พลันบีบรัดขึ้นมา
ต้าหยาดำมอมแมมตั้งแต่หัวจรดเท้า เส้นผมจับกันเป็นก้อน เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งห้อยอยู่บนร่างผอมแห้งจนน่าตกใจ แทบจะปกปิดร่างกายไม่ได้แล้ว ทว่าผิวที่โผล่พ้นออกมาก็ดำมอมแมมไปหมด จึงมองไม่ค่อยออก รองเท้าที่สวมอยู่ขาดจนแทบดูไม่ได้ นิ้วเท้าโผล่ออกมาทั้งหมด มีเพียงเศษรองเท้าที่พอเกี่ยวติดเท้าเอาไว้เท่านั้น