กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 116 ที่พึ่งพิง
พระชายาทรงอาลัยอาวรณ์ในใจ ทว่าก็รู้ว่าจางเสี่ยวอิงจำต้องจากไป จึงกลับเป็นฝ่ายปลอบนางว่า
“เจ้าไปเถิด ไม่ต้องกังวล ตอนนี้สุขภาพของข้าฟื้นตัวดีมากแล้ว ทางพี่ชายของเจ้าก็ส่งคนมาบอกว่าเขาสบายดี ต้าเฉียนเองก็ปฏิบัติต่อข้าอย่างให้เกียรติ”
ประโยคหลังเป็นเพราะมีประโยคแรกอยู่ก่อน จางเสี่ยวอิงจึงพยักหน้า ขอเพียงมู่ตัวเอ่อร์นั่งบัลลังก์ข่านได้อย่างมั่นคง ทางเมืองเย่ก็จะดูแลพระชายาเป็นอย่างดี แม้แต่มู่ตัวเอ่อร์จะยังนั่งบัลลังก์ได้ไม่มั่นคงชั่วคราว ก็ยังจะดูแลแม่ลูกทั้งสองให้ดี
ถึงอย่างไรต่อให้ชนเผ่าของพวกนางตกต่ำไปชั่วคราว ก็ยังเป็นกำลังสำคัญบนทุ่งหญ้าที่ไม่อาจมองข้าม เพียงให้การสนับสนุนสักหน่อยก็กลับมาผงาดได้อีกครั้ง