กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 100 เป็นภาระ
เสียงเรียกนั้นสั่นเครือ แฝงความคาดหวังอย่างระมัดระวัง ทุกคนพากันหันไปมอง
นอกประตูมีหญิงชาวบ้าน 2 คนยืนอยู่ คนหนึ่งอายุราว 30 กว่าปี สวมเสื้อกระโปรงผ้าสีครามที่ซักจนสะอาดสะอ้าน ผมเกล้าเรียบร้อยไร้ที่ติ ใบหน้าสะอาดสะอ้านได้รูป เวลานี้นางมองเหยียนหมิงฮ่าวด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตา
แต่เขาไม่กล้าวิ่งเข้าไปหา ฐานะของเขาคือนักโทษประหาร ทุกความเคลื่อนไหวที่ผิดแปลกไปแม้เพียงครั้งเดียว อาจนำมาซึ่งผลร้ายอันน่าหวาดหวั่น
ฝ่ายหญิงชาวบ้านก็ไม่กล้าเดินเข้าไปในโรงหมออันเล่อ ที่นี่เป็นสถานรักษาโรคของกองทัพ ไม่ใช่สถานที่ที่ใครจะเข้าออกได้ตามใจ
แม่ลูกทั้งสองมองกันจากระยะไกล ดวงตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตา