กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 92
สีหน้าของน้องชายทั้งสองเผยความตื่นตระหนก ด้วยวัยเพียงเท่านี้ พวกเขาก็ผ่านเหตุการณ์ถูกไล่ล่าสังหารมาแล้ว ได้เห็นคนที่คุ้นเคยล้มตายต่อหน้าทีละคน ความหวาดกลัวในใจจึงยังไม่จางหายไปทั้งหมด
มู่ตัวเอ่อร์ปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่ต้องกลัว” จากนั้นวางอาหารในมือลงแล้วลุกขึ้นเดินออกไปรับแขก
จางเสี่ยวอิงรู้สึกไม่วางใจ จึงกล่าวกับพระชายาว่า “แม่ ข้าไปดูหน่อยนะ”
พระชายาพยักหน้า “ไปดูเถิด คงไม่มีเรื่องอะไรหรอก”
นางกับเด็กๆ อาศัยอยู่ที่นี่มานาน ต้าเฉียนก็ปฏิบัติต่อพวกนางอย่างให้เกียรติ นางจึงไม่ได้กังวลอะไรนัก
หากคิดจะฆ่า พวกเขาคงลงมือไปนานแล้ว ต่อให้กลัวไปก็ไร้ประโยชน์