กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 75
เว่ยจิ้งแทบจะโกรธจนหัวเราะออกมา หรือว่าชีวิตน้อยๆ ของนางมีค่าแค่ 10 ตำลึงเงิน?
“ไม่ต้อง น้ำหนองฝีดาษของเจ้านิดเดียว ปลูกฝีให้คนได้ไม่กี่คนหรอก” เขากล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย พลางถลกแขนเสื้อขึ้นไปถึงหัวไหล่ เผยให้เห็นท่อนแขนเรียวยาวแข็งแรง
จางเสี่ยวอิงอดเงยหน้ามองใบหน้าของเว่ยจิ้งไม่ได้ ผิวตรงท่อนแขนขาวกว่าใบหน้าของเขาหลายระดับ กล้ามเนื้อเกร็งแน่นแข็งแรง แต่ไม่ได้ใหญ่โตเหมือนนักเพาะกาย นิ้วมือแตะลงไปคล้ายสัมผัสพลาสติก
มิน่าล่ะ เมื่อวานเขาถึงหนีบนางไว้ราวกับหนีบตุ๊กตาผ้า