เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 62 ไม่เคยได้ยินมาก่อน
เซียวหยวนจิ่นสะดุ้งทันทีที่ได้ยินคำว่าไข้ทรพิษ นึกว่าที่ใดเกิดโรคระบาดไข้ทรพิษขึ้นอีกแล้ว
“เหตุใดอาจารย์จึงถามเช่นนี้” ใบหน้าเล็กซีดเผือด ทำให้ดวงตาทั้งสองข้างที่บวมแดงยิ่งดูแดงช้ำกว่าเดิม ช่างน่าขันอยู่บ้าง
พี่ลูกพี่ลูกน้องฝั่งท่านน้าของนางอายุมากกว่านาง 2 ปี เมื่อตอนเด็กเคยติดไข้ทรพิษที่คฤหาสน์ชนบท โชคดีรอดชีวิตมาได้ แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยด่างพร้อย ครั้นเติบใหญ่ก็ไม่ยอมออกจากบ้าน แต่ก่อนพวกนางยังเล่นด้วยกันอยู่บ่อยครั้ง ต่อมากลับไม่ได้พบหน้ากันอีก ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง
เฮ้อ! มีชีวิตเช่นนี้จะต่างอะไรกับตายไปแล้ว
เซียวจิ่งเย่กับเว่ยจิ้งที่ได้ยินว่าเซียวหยวนจิ่นลุกจากเตียงแล้ว จึงมาเยี่ยมอาการ ก็ได้ยินคำพูดของจางเสี่ยวอิงเช่นกัน
ทั้งสองหยุดเท้าพร้อมกัน