กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 52 จิ่นหลาน
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ขอเพียงเป็นประโยชน์ต่อสุขภาพกายและใจของพระชายา ต่อให้มีแม่ทูนหัวเพิ่มมาอีกคนจะเป็นไรไป
ครอบครัวของพวกเขาจำต้องลี้ภัยมายังดินแดนฮั่น ไม่รู้ว่าเมื่อใดจึงจะได้กลับไปทุ่งหญ้าใหญ่ บางทีอาจไม่มีวันได้กลับไปอีกแล้ว
ขณะนั้นจางเสี่ยวอิงยังไม่รู้ผลของสงครามครั้งนี้ รู้เพียงว่าต้าเฉียนเป็นฝ่ายชนะ จากนั้นทหารเป่ยหูก็ถอยกลับไปยังทุ่งหญ้า
นางพยักหน้า “ข้ารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง”
พระชายาดีใจจนน้ำตาไหล “เด็กดี ให้แม่กอดเจ้าหน่อย”
จางเสี่ยวอิงเอนตัวเข้าไปหาอีกฝ่ายเบาๆ พระชายาโอบนางไว้แล้วตบหลังเบาๆ ก่อนจะกวักมือเรียกมู่ตัวเอ่อร์ “มานี่”