กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 50 เลี้ยงฉลองชัยชนะ
ในเมื่อเจ้าล่อดูเหมือนจะฟังภาษาคนรู้เรื่อง ย่อมพูดถึงข้อบกพร่องทางร่างกายของมันต่อหน้ามันไม่ได้ โชคดีที่พวกเขามาถึงเมืองเย่แล้ว จางเสี่ยวอิงจึงเลิกคิดจะหาแฟนให้เสี่ยวจง
เมื่อผู้คนในเมืองเริ่มหนาตาขึ้น นางก็เปลี่ยนมาร่ำชับเสี่ยวจงว่า “ระวังหน่อย อย่าไปชนคนเข้าเชียว ข้าไม่มีเงินชดใช้ให้เขาหรอก ถึงตอนนั้นคงได้แต่ขายเจ้าแลกเงิน”
เสี่ยวจงคงโกรธแล้ว มันหยุดยืนนิ่ง ไม่ยอมเดินต่อ
“ไม่ขาย ไม่ขายหรอก ต่อให้ขายตัวเอง ข้าก็ไม่ขายเจ้า” จางเสี่ยวอิงรีบพูด
เสี่ยวจงยังไม่ยอมเดิน มันกระทืบเท้าแล้วส่งเสียงร้องสองครั้ง
“พอแล้ว ไม่ขายทั้งนั้น” จางเสี่ยวหุนทนดูต่อไปไม่ไหว จึงเอ่ยขึ้นว่า “รีบไปเถอะ ข้าจะสายแล้ว”