กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 37 ระหว่างการเดินทางของยานอวกาศ
ห้าชั่วโมงอันยาวนานจนเหลือเชื่อ
หลังจากทุกอย่างจบลง หยวนหยวนมองฝูเฉินที่ยังโงนเงนไม่หยุด
หลังจากหลงชีเป่าเปลี่ยนเป็นระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติแล้ว เขาก็เดินเข้ามา ลูบท้องพลางพูดว่า “ฉันหิวมาก สวีเทียนลู่ นายไปทำอะไรกินหน่อย”
ในบรรดาคนทั้งหมด เกรงว่าคงมีเพียงเขาคนเดียวที่ยังเจริญอาหาร
สวีอันอันรู้สึกไม่สบายอย่างมาก จู่ ๆ ก็ปลดเข็มขัดนิรภัย ลุกขึ้นเดินไปยังทางเดิน
สวีเทียนลู่ร้องเรียกอย่างร้อนรน “อันอัน?”
เธอยืนอยู่ตรงนั้น หันกลับไปมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะมองหยวนหยวน น้ำเสียงอ่อนเยาว์สงบนิ่ง แต่กลับเจือความน้อยใจอย่างบอกไม่ถูก “เสี่ยวหยวนจื่อ ฉันปวดหัว”