เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้างค่อย ๆ ดังระงมขึ้น
แม่นมเฉียนมีสีหน้าร้อนรนดั่งไฟสุม นางไม่สนใจการขัดขืนของเย่เยียนพลางขยับเข้าไปใกล้เย่เยียนอีกครา เพื่อประคองรั้งร่างที่กำลังถอยหนีของนางเอาไว้
“คุณหนู ท่านนึกถึงฮูหยินขึ้นมาใช่หรือไม่เจ้าคะ”
“ท่านอย่าทำเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ ฮูหยินจากไปแล้ว ท่านเป็นเช่นนี้ฮูหยินจะนอนตายตาไม่หลับเอานะเจ้าคะ!”
เย่เยียนรู้สึกได้ว่ามืออันเย็นเฉียบของ “ท่านแม่” กำลังคว้าจับตัวนางเอาไว้จริง ๆ
ใบหน้าอันเปี่ยมด้วยความกังวลของแม่นมเฉียนตรงหน้า ในสายตาของนางกลับกลายสภาพเป็นใบหน้าของท่านแม่
นางมีใบหน้าซีดขาว ดวงตาหลั่งโลหิต จ้องเขม็งมาที่นางด้วยความเคียดแค้นชิงชัง ราวกับจะมาทวงชีวิตนาง
สุรเสียงที่ดั่งวิญญาณภูตผีนั้นยิ่งดังก้องอยู่ข้างหูนางไม่ขาดสาย ซักไซ้นางดุจดั่งฝันร้ายที่เคยทำให้นางสะดุ้งตื่นมานับครั้งไม่ถ้วน
“เพราะอะไรกันจึงต้องฆ่านาง!”