เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จวินหลีจ้องมองเย่หร่วน บนใบหน้าเจือไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อและโทสะ
“พระชายาพี่รู้หรือไม่ว่าตนเองกำลังพูดอะไรกันอยู่”
แววตาของเย่หร่วนเต็มไปด้วยความรำคาญใจ
“ย่อมรู้อยู่แล้ว คนข้างกายน้องสามหูไม่ดี หรือว่าน้องสามเองก็เป็นเช่นนั้นด้วย”
สีหน้าของจวินหลีไม่อาจประคองไว้ได้อีกต่อไปในที่สุด
“เย่หร่วน เจ้าอย่าได้ไม่รู้ผิดชอบชั่วดี!”
“โอกาสเปิ่นเตี้ยนได้ให้เจ้าไปแล้ว... หากเจ้า...” จวินหลีเดิมทีคิดจะเอ่ยว่า หากนางยังคิดจะเล่นตัว ภายหน้าก็อย่าหวังว่าเขาจะมองนางอีกแม้แต่แวบเดียว
ทว่ายามนี้นางเป็นถึงพี่สะใภ้ของเขา แม้เขาจะส่งสัญญาณบอกใบ้นางไปหลายครา แต่ถึงอย่างไรก็ยังอาศัยข้ออ้างอื่นบังหน้า หากเอ่ยปากอย่างเปิดเผย ย่อมเกรงว่าจะกลายเป็นช่องว่างให้ผู้อื่นจับผิดได้ จึงได้แต่กลืนถ้อยคำเหล่านั้นลงคอไป