ตอนที่ 207 คุณธรรมส่วนตน

เนื่องจากเป็นวันก่อนวันส่งท้ายปีหนึ่งวัน ทั้งแดดยังดี ภายในสนามม้าจึงมีผู้คนทยอยเดินทางมาอย่างต่อเนื่อง

เย่หร่วนไม่อยากนำพาคำนินทาว่าร้ายอะไรกันมาสู่จวินจ้าน จึงมิได้วางมือลงบนฝ่ามือของจวินจ้านโดยตรง ทว่าทาบลงบนแขนของเขาแล้วเหยียบขึ้นบนโกลน จวินจ้านก็มิได้เคืองโกรธ เพียงยกท่อนแขนขึ้นให้นางได้ยืมแรง

แม้เย่หร่วนจะขี่ม้าไม่เป็น ทว่าติดตามปรมาจารย์อยู่ภายนอกมาหลายปี ฝีมือและท่วงท่ายังนับว่าคล่องแคล่ว จึงพลิกตัวขึ้นหลังม้าได้อย่างราบรื่นยิ่ง

หลังจากปรับท่าทางการนั่งให้เย่หร่วนเข้าที่แล้ว จวินจ้านก็มิได้รีบร้อนให้นางขี่เข้าไปในสนามม้า หากแต่จูงเชือกจูงม้า พานางไปยังที่ว่างด้านริมสุดผืนหนึ่ง แล้วก้าวเดินไปอย่างไม่ช้าไม่เร็ว

“เสวี่ยชาดรู้ภาษาคนยิ่งนัก เจ้าปรับตัวให้เข้ากับนางให้ดีเสียก่อนเถิด”