เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เย่หร่วนมองแผ่นหลังของหนิงซิงเหอที่เดินจากไปพลางยกมือขึ้นปิดริมฝีปากแย้มยิ้มอีกครา
“นึกไม่ถึงว่าซื่อจื่อก็มีวันนี้เช่นกัน”
จวินจ้านมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของเย่หร่วนที่งดงามประหนึ่งบุปผาท้อแรกแย้ม มุมปากของเขาก็ยกขึ้นอย่างห้ามใจไม่อยู่ ก่อนจะเอ่ยอย่างมีความหมายลึกซึ้ง
“แต่โบราณมา วีรชนล้วนยากจะผ่านด่านสาวงาม”
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของจวินจ้านที่จับจ้องมา เย่หร่วนจึงหุบรอยยิ้มลงอย่างเก้อเขินอยู่บ้าง ก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
“วันนี้ท่านอ๋องใช้ข้าน้อยเป็นข้ออ้างเพื่อนัดท่านหญิงออกมาให้ซื่อจื่อหรือเจ้าคะ”
แววตาเปี่ยมยิ้มของจวินจ้านไม่ลดลงแม้แต่น้อย เขาไม่ได้เบือนสายตาหลบอย่างรู้จักพอเหมาะพอควรเหมือนเช่นวันวาน ทว่ากลับยังคงทอดสายตามองตรงเข้าไปในดวงตาของเย่หร่วน
“มิใช่! เป็นเปิ่นหวังเองที่อยากพบหร่วนเอ๋อร์แล้ว”