กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
อนุเจียงกำลังลังเลไม่กล้าเข้าไปในศาลาหยกคราม จู่ ๆ ก็เห็นคนเดินมาจากนอกเรือนจึงชะงักไปเช่นกัน ชั่วขณะนั้นทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง ได้แต่เอ่ยเรียกพึมพำออกมาคำหนึ่ง
“คุณหนูใหญ่……”
เย่หร่วนหยุดฝีเท้าแล้วมองไปยังอนุเจียง น้ำเสียงแฝงความเย็นชาไว้เสี้ยวหนึ่ง
“ดึกดื่นค่ำมืดแล้ว อนุภรรยามาทำอะไรที่หน้าประตูศาลาหยกครามของข้าหรือ”
อนุเจียงสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าน้ำเสียงของเย่หร่วนไม่เหมือนแต่ก่อน หัวใจที่เดิมทีไม่สงบอยู่แล้วยิ่งหวาดหวั่นมากขึ้นไปอีก
“คุณหนูใหญ่ ข้า…… ข้า……”
เย่หร่วนเห็นอนุเจียงครึ่งค่อนวันยังพูดไม่ออกมาสักประโยค ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
“อนุภรรยามีคำใดก็พูดตรง ๆ เถิด”
อนุเจียงมองท่าทางที่ดูหมดความอดทนอยู่บ้างของเย่หร่วน จึงได้ตัดสินใจแน่วแน่