เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ยามที่คนเฝ้าประตูมารายงาน เย่ซื่ออันกำลังอยู่ในโถงชิงฉือของฮูหยินผู้เฒ่าเย่
พอได้ยินว่าอ๋องจิ่งเข้ามายังโถงรับรองกลางแล้ว ในใจของเย่ซื่ออันก็เต็มไปด้วยความสงสัย
“อยู่ดี ๆ อ๋องจิ่งมาทำอะไรกัน”
บ่าวที่มารายงานผู้นั้นจึงรีบเอ่ยตอบทันที
“นายท่าน อ๋องจิ่งมาพร้อมกับคุณหนูใหญ่ขอรับ อีกทั้ง... อีกทั้งท่านอ๋องจิ่งยังประคองคุณหนูใหญ่ลงจากรถม้าด้วยตนเองอีกด้วย!”
เย่ซื่ออันได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วมุ่น
“เจ้ามองชัดแล้วหรือ”
“เรียนนายท่าน คนเฝ้าประตูล้วนเห็นกันถนัดตาขอรับ ข้าน้อยมิกล้าพูดเหลวไหล”
เวลานี้เย่ซินกับเย่เยียนก็อยู่ในโถงเช่นกัน เมื่อได้ยินคำรายงานของบ่าว เย่เยียนจึงเอ่ยปากขึ้นตามจิตสำนึก
“ท่านพ่อ พี่สาวใหญ่รักษาอาการพิการที่ขาของอ๋องจิ่งจนหายดี อ๋องจิ่งจะปฏิบัติต่อนางอย่างเกรงอกเกรงใจด้วยความซาบซึ้งใจย่อมมีอยู่บ้างเจ้าค่ะ”