ตอนที่ 118 ไร้ยางอายยิ่งนัก

รูปลักษณ์ของเย่หร่วนแม้จะเปลี่ยนไปไม่น้อย ทว่าผู้ที่คุ้นเคยกันดีเพียงมองปราดเดียวก็ยังคงจำได้

เย่ฉีหนิงเองก็มิคาดคิดว่าตนเพิ่งจะมาถึงประตูใหญ่ของพระราชวังพักแรม ก็ได้พบกับเย่หร่วนแล้ว

ระหว่างทางที่มา พี่ชายลูกพี่ลูกน้องยังเอ่ยกับเขาอยู่เลยว่า ต่อให้พวกเขามาขอเข้าพบ ท่านอ๋องจิ่งก็ใช่ว่าจะยอมปล่อยให้พวกเขาเข้าไปเยี่ยมพี่สาว

เขาอดมิได้ที่จะพลิกตัวลงจากหลังม้าด้วยความตื่นเต้น

“พี่สาว!”

เย่หร่วนเองก็สาวเท้าเดินตรงไปหาเย่ฉีหนิงอย่างรวดเร็ว

“น้องชาย พวกเจ้ามาได้อย่างไรกัน”

เย่ฉีหนิงเอ่ยด้วยความตื่นเต้นดีใจ

“มิได้พบกันเดือนกว่า ในใจข้าคิดถึงพี่สาวยิ่งนัก จึงได้รบเร้าให้พี่ชายลูกพี่ลูกน้องมาเป็นเพื่อน ทว่า…… พี่สาวเปลี่ยนไปมากจริง ๆ”

เย่หร่วนเม้มริมฝีปากยิ้มบาง ๆ พลางกวาดสายตามองสำรวจน้องชายตรงหน้าไปหนึ่งรอบแล้วเอ่ย