ตอนที่ 97 คลางแคลงใจ

มรสุมที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในเมืองหลวง เย่หร่วนหาได้รับรู้ไม่

ยามนี้นางรับประทานอาหารเย็นที่ตำหนักฉงฮวาเสร็จแล้วจึงไปยังห้องชำระกายเพื่ออาบน้ำ

ปั้นเซี่ยย่อกายนั่งลงด้านข้าง มือถือขวดกระเบื้องสีขาวอันประณีต ค่อย ๆ รินของเหลวในขวดนั้นออกมา

“คุณหนู ก่อนหน้านี้ท่านมิใช่ปฏิเสธไม่ยอมใช้สิ่งเหล่านี้ที่ตนเองปรุงขึ้นมาโดยตลอดหรือเจ้าคะ เหตุใดวันนี้จึงเปลี่ยนใจกะทันหันเล่า”

เย่หร่วนมองดูของเหลวที่รินออกจากขวดกระเบื้องสีขาวค่อย ๆ หลอมรวมลงสู่วารี ยื่นมือออกไปกวัดแกว่งแผ่วเบา

“ก่อนหน้านี้พวกเราไร้กำลังหนุนหลังในจวน ไม่อาจทำให้ผู้อื่นหวาดระแวง บัดนี้ในเมื่อฉีกหน้ากันแล้ว ย่อมมิต้องซ่อนงำประกายอีกต่อไป”

มิเพียงเท่านั้น เย่เยียนสะดุดล้มติดกันถึงสองครา ภายหน้าย่อมต้องรอบคอบขึ้นหลายส่วน สิ่งที่นางต้องการในยามนี้ กลับเป็นการยั่วโทสะอีกฝ่าย ให้สูญเสียความเยือกเย็นไป