ตอนที่ 22 ยุยง

ยามที่เย่หร่วนและตงชิงกลับมาถึงจวนตระกูลเย่ ด้านหลังมีเด็กรับใช้ชายของห้องปรุงยาหลายคนเดินตามมา ในมือยังถือสิ่งของห่อใหญ่ห่อเล็กพะรุงพะรัง

แม่นมเว่ยเห็นดังนั้นจึงรีบพาคนรุดหน้าเข้าไปต้อนรับ

“คุณหนู เหตุใดจึงซื้อหาสิ่งของมามากมายเพียงนี้เจ้าคะ”

“ล้วนเป็นของที่มีประโยชน์ทั้งสิ้น พวกเจ้าช่วยข้ายกสิ่งของเหล่านี้ไปที่ห้องปรุงยาเถิด”

ภายในเรือนของเย่หร่วนมีห้องว่างที่จัดสรรไว้ห้องหนึ่งโดยเฉพาะ เพื่อให้นางใช้ศึกษาค้นคว้าวิชาแพทย์ในยามปกติ

แม่นมเว่ยได้ยินเช่นนั้นก็พาซีเอ๋อร์และจุ้ยเอ๋อร์ไปจัดการทุกอย่างตามที่เย่หร่วนสั่งอย่างคล่องแคล่วว่องไวทันที เย่หร่วนเห็นว่าจัดวางสิ่งของเรียบร้อยแล้วจึงได้เอ่ยถามขึ้น

“แม่นมเว่ย ส่งคนไปถามดูทีว่านายน้อยรองกลับจวนมาหรือยัง”

ทว่าแม่นมเว่ยกลับมิได้ก้าวออกไปข้างนอก หากแต่ขานรับขึ้นทันที

“กลับมาแล้วเจ้าค่ะคุณหนู นายน้อยรองยังเคยมาหาท่านที่ศาลาหยกครามเมื่อครึ่งชั่วยามก่อนด้วยเจ้าค่ะ”

“เพียงแต่นายน้อยรองยามที่มานั้น ไม่รู้ด้วยเหตุใดบนใบหน้าถึงมีบาดแผลติดมาด้วย! บ่าวชราจะพาเขาไปให้แพทย์ประจำจวนตรวจดู เขากลับไม่ยอมเจ้าค่ะ!”