กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 306 ฤดูวสันต์มาแล้ว
ลู่เซิ่งถูกลู่เยียนทำให้ตกใจจนหัวใจแทบกระดอนออกมา เขากุมหน้าอกด้วยสีหน้ายังไม่หายตื่นตระหนก “เจ้าตื่นแล้วก็ไม่บอกแต่แรก!”
ลู่เยียนส่งเสียงจุ๊อีกครั้ง “เจ้าคนขี้ขลาด ข้าแค่พูดคำเดียวก็ทำเจ้าตกใจเสียแล้ว”
ลู่เซิ่งโกรธจนหัวเราะออกมา “ข้าน่ะหรือคนขี้ขลาด?”
ลู่เยียนพยักหน้าราวกับเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว “แน่นอนสิ”
ลู่เซิ่งโมโหจนทำท่าจะโน้มตัวลงไปจูบนาง “ได้ เช่นนั้นข้าจะใจกล้าสักครั้งเดี๋ยวนี้”
ลู่เยียนกระชากผ้าห่มขึ้นมาปิดใบหน้าครึ่งล่างของตน “ข้าตื่นแล้ว เจ้ายังจะฝันอะไรอีก เจ้าไม่มีโอกาสแล้ว รีบไปเสีย”