กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 102 แป้งห่อผักโขมกับไข่ม้วนหนาผักโขม
รูม่านตาของลู่เยียนสั่นสะเทือน ในใจราวกับมีฝูงม้าโคลนหมื่นตัววิ่งพล่านผ่านไป
เกิดอะไรขึ้น? ลู่เซิ่งเป็นอะไรไป???
เขาไม่ใช่จางฉ่างที่จะบอกปฏิเสธแล้วก็จบกันง่าย ๆ
ลู่เยียนเริ่มกลุ้มใจ จึงเงียบลงอีกครั้ง สองคนจ้องมองกันเงียบ ๆ ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมถอย
ลู่เซิ่งยิ้มตาหยีกล่าว “เจ้าเดาสิ”
ลู่เยียนยกมือยอมแพ้ “ข้าแพ้แล้ว เจ้าถูก ข้าดูไม่ออกจริง ๆ”
ลู่เซิ่งรุกคืบทีละก้าว “ไม่เป็นไร ข้าบอกเจ้าได้”
ลู่เยียนซาบซึ้งจนใจสั่นแต่ปฏิเสธเด็ดขาด “ไม่เอา ไม่เอา ข้าไม่อยากรู้ ปล่อยให้มันเป็นความลับตลอดไประหว่างเราเถิด แบบที่ทั้งชีวิตอย่าให้ข้ารู้คำตอบเลย”