กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 32 เขียนกลอนคู่ตรุษจีน กรอกกุนเชียง
มีคำกล่าวว่า เด็กน้อยเอ๋ย เด็กน้อยเอ๋ย เจ้าอย่าตะกละ พอพ้นเทศกาลลาปาไปก็ใกล้วันปีใหม่แล้ว
ลู่เยียนไม่ได้ออกแผงหลายวัน พอนางออกมาอีกครั้ง ถนนหนทางก็เริ่มมีบรรยากาศของวันปีใหม่ทีละน้อยแล้ว
เมื่อเห็นลู่เยียนออกแผงในที่สุด ลูกค้าผู้ชิมขาประจำทั้งหลายก็พากันมารวมตัวกันในไม่ช้า
“แม่นางลู่ ทำไมหายไปนานนักเล่า!”
“สามวันเลยนะ รอจนจะแย่แล้ว!”
“แม่นางลู่ไปพบเรื่องอะไรมารึ?”
“ขออภัยทุกท่านจริง ๆ น้องชายข้าป่วย ข้าอยู่บ้านดูแลเขาสามวัน เขาไม่เป็นอะไรแล้วข้าจึงออกมา” ลู่เยียนทำหน้ายิ้มแย้มกล่าวขอโทษซ้ำ ๆ “วันนี้ข้าลดราคาให้ทุกท่านหน่อย ของทุกอย่างลดหนึ่งอีแปะ เป็นอย่างไรบ้าง”
“เช่นนั้นก็ดีนัก! วันนี้ข้าต้องกินของเนื้อแล้ว!”