ตอนที่ 19 งานเลี้ยงคงกลิ่นหอม

ตอนที่ 19 งานเลี้ยงคงกลิ่นหอม

ในชั่วพริบตาก็ถึงวันจัดงานเลี้ยง นายท่านซ่งนำอาจารย์หลวงและผู้จัดซื้อหลายคนเดินเข้าไปในสวน ในใจรู้สึกโล่งใจอย่างยิ่ง สวนที่ซื้อไว้เมื่อคราวทำเป็นผู้มีรสนิยมสูงส่งนั้นมิใช่หรือที่ได้ใช้ประโยชน์ในยามนี้?

อันที่จริงอาจารย์หลวงหลายคนไม่ใคร่อยากมา พวกเขาช่วงนี้ไปงานเลี้ยงมามากแล้ว ส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยน่าสนใจ ครานี้เดิมทีก็ไม่ได้คาดหวังอะไร แต่พอได้บัตรเชิญมาถือไว้ ต่างก็เปลี่ยนความคิดไปบ้าง

หนึ่งคืองานเลี้ยงคงกลิ่นหอมไม่เคยได้ยินมาก่อน น่าจะมีอะไรแปลกใหม่ สองคือลายมือบนบัตรเชิญนี้ช่างงดงามนัก อีกทั้งยังมีบทกวีแนบมากับงานเลี้ยงนี้ เขียนได้ดีจริง ๆ จนผู้คนอดอยากพบคนเขียนบัตรไม่ได้

ย่อมเป็นเช่นนั้น บัตรเชิญและบทกวีล้วนลู่เซิ่งเป็นผู้เขียน ลายมือของลู่เซิ่งงดงามจนซ่งปั๋วเหวินเห็นแวบแรกก็ถูกใจ

สวนที่นายท่านซ่งซื้อไว้นี้อยู่ชานเมือง ทิวทัศน์งดงามนัก แต่ยามนี้เข้าสู่ฤดูเหมันต์แล้ว ดอกเบญจมาศใกล้โรย ดอกเหมยยังไม่บาน อยากดูนักว่าเขาจะทำอะไรแปลกใหม่ได้ ถึงกล้าเรียกงานนี้ว่างานเลี้ยงคงกลิ่นหอม

เมื่อทั้งหลายยังห่างจากสวนดอกไม้อยู่ไม่กี่ก้าว จู่ ๆ ก็มีผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น “ตรงนั้นมีคนได้อย่างไร?”

เบื้องหน้าไม่ไกลนักมีต้นเหมยต้นหนึ่ง ทั้งที่ยังไม่ถึงฤดูดอกเหมยบาน แต่บนต้นกลับบานสะพรั่งด้วยดอกสีขาว บนกิ่งนั้นมีชิงช้าแขวนอยู่ มองไม่ค่อยชัดนัก เห็นเพียงราง ๆ ว่าบนชิงช้ามีคนนั่งสวมชุดขาว