กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลวนสือเยี่ยน “...”
เขาพูดไม่ออกไปชั่วขณะ อ้าปากแล้วก็หุบลงอีกครั้ง
สุดท้ายก็พูดอย่างจริงจัง “ฉันไปกินข้าวกับเธอไม่ได้”
“แล้วก็ไม่ต้องรู้สึกว่าติดค้างอะไรกันฉันด้วย”
เขากล่าวย้ำอีกรอบ “เรื่องนี้ไม่ว่าใครเห็นเข้าก็ต้องยื่นมือเข้าช่วยทั้งนั้น”
“ไม่จริงสักหน่อย”
ลู่หลีชี้ไปรอบ ๆ พลางพูดหน้าตาเฉย “เมื่อกี้ตรงนี้มีลูกค้าตั้งหลายโต๊ะ พอเห็นฉันมีเรื่องขัดแย้งกับผู้ชายคนนั้น ก็รีบลุกหนีไปทันที”
“กลัวว่าจะโดนลูกหลงไปด้วยแทบแย่”
หลวนสือเยี่ยน “...”
เวลา 11:00 น. กว่า ชายคนนั้นเห็นท่าทีของตำรวจเด็ดขาดแข็งกร้าว ไม่ได้ล้อเล่น ทั้งตัวก็หงอยลงทันที