กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“?”
ลู่หลีไม่ได้ตอบคำถามโดยตรง เธอกลับไปที่ที่นั่งของตัวเอง “ฉันพูดแบบนั้นเหรอ”
“เปล่า”
หลิวเนี่ยนตอบอย่างรวดเร็ว “แต่นายก็ไม่ได้ชมว่าเขาหล่อหนิ”
“อืม... หล่อไม่หล่อ มันก็ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย”
ลู่หลีพิงเบาะนั่งพลางขยับเส้นเอ็นกระดูก พึมพำว่า “อีกอย่าง หล่อแล้วมันมีประโยชน์อะไรวะ”
หอพักเงียบไปไม่กี่วินาที สายตาของหลิวเนี่ยนก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นหื่นกาม “หล่อ แถมยังมีนกไว้ใช้อีกเหรอ”
ลู่หลีเอี้ยวคอไปมา เธอรู้สึกว่าคอและไหล่เมื่อยล้าเล็กน้อย
มือซ้ายพาดคอไว้ จู่ ๆ ก็ชะงัก หันศีรษะแล้วจ้องมองหลิวเนี่ยนอยู่นาน
เธอหยั่งเชิงถาม “นายคงไม่ได้หมายถึงความหมายแบบนั้นใช่ไหม”