ตอนที่ 184 แม่ ร้องไห้ทำไมคะ?

ลู่ชิงหรานกำลังเตรียมจะจ่ายเงิน พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงหันมองไปทางประตู

ขอบตาของลู่หลีแดงระเรื่อ สีหน้าท่าทางราวกับจวนเจียนจะร้องไห้ แววตาร้อนรนพลางดึงแขนพาเธอเดินไปทางประตู

“ปะ...เป็นอะไรไป”

ลู่ชิงหรานไม่เข้าใจ แต่ก็ยังคงเดินตามเธอไปจนถึงประตู สายตาเปี่ยมด้วยความห่วงใย “ไม่ต้องรีบร้อน ค่อย ๆ พูดก่อน”

ลู่หลีลำคอตีบตัน ชี้ไปยังฝูงชนที่ยืนรวมกลุ่มกันอยู่ไกล ๆ “หลวน...หลวนสือเยี่ยนอยู่ตรงนั้นคนเดียว เธอช่วยเขาหน่อยสิ”

ลู่ชิงหรานได้ยินเช่นนั้นก็หันหน้ามองไปทางฝั่งนั้น

ด้วยระยะทางที่ห่างกันอยู่บ้าง จึงไม่รู้ว่าทางฝั่งนั้นกำลังพูดคุยอะไรกัน แต่ก็ยังพอได้ยินเสียงเอะอะโวยวายแว่วมาเลือนราง