ตอนที่ 144 เรื่องนี้ ผ่านไปแล้ว

หลวนสือเยี่ยนยืนอยู่ตรงนั้นยอมโดนด่า ไม่โต้แย้งเลยสักคำ

หลวนซ่งด่าจนสาแก่ใจ ด่าจนสบายอารมณ์แล้ว ถึงค่อยปรับอารมณ์แล้วถอนหายใจออกมา ฟู่ว

“จำคำพูดของฉันไว้ ฟางเจวี๋ยเซี่ยมาหานายเมื่อไหร่ก็หลบไปซะ”

เขาจ้องหลวนสือเยี่ยน ยิ่งมองก็ยิ่งขัดหูขัดตา “ไสหัวออกไปได้แล้ว”

พ่อแม่เดิมทีก็ควรเป็นผู้หนุนหลังให้ลูก เรื่องที่เด็กจัดการเองได้จะไม่เข้าไปยุ่มย่ามเด็ดขาด พอลูกเจอปัญหา พ่อแม่ก็ควรจะก้าวออกมารับหน้า ใช้แรงทั้งหมดที่มีคอยประคับประคอง นี่คือกฎเกณฑ์ที่สืบทอดกันมาแต่บรรพบุรุษรุ่นก่อนของตระกูลหลวน

เวลานี้หลวนซ่งควรต้องออกหน้า

แต่เขารักหน้าตา เลยถือโอกาสใช้คำพูดตอนโมโหรวบความรับผิดชอบนี้มาไว้กับตัว