เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“นึกเสียใจที่ไม่ได้การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับลู่ซุ่ยงั้นเหรอ”
ลู่หลีจงใจทำให้เขาขยะแขยง มือข้างหนึ่งเท้าแขนโซฟา ทิ้งตัวพิงโซฟาแล้วแกล้งพูดขึ้นว่า “น่าเสียดายนะ ตอนนี้ต่อให้นายหันหลังกลับไป เธอก็คงไม่แลนายแม้แต่แวบเดียวหรอก”
ผู้ชาย สันดานก็เป็นแบบนี้
พอสูญเสียไปแล้วถึงค่อยรู้สึกเสียดาย ค่อยตาสว่างขึ้นมาได้ จากนั้นก็หันหลังวิ่งไล่ตาม
เพียงแต่พวกเขาประเมินตัวเองสูงเกินไป นึกว่าความรักและความเอาใจใส่ของตัวเองคือขุมทรัพย์ คือของล้ำค่าที่ตามหาไม่ได้ง่าย ๆ แท้จริงแล้วก็แค่กองอุจจาระกองหนึ่งเท่านั้น ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง ซ้ำร้ายพอไปแตะโดนเข้าก็พาให้ตัวเหม็นคาวหึ่ง ช่างน่าสะอิดสะเอียนสิ้นดี
“ฉันเคยไปหาเธอแล้ว”
เฉิงหลิ่นรู้เจตนาของลู่หลี แต่ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ และไม่ได้ชักสีหน้าใส่