กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ลู่หลีย่ำเท้าเป็นพัก ๆ พลางถูกมือแล้วเป่าลมหายใจคลายหนาว
เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหวด้านหลังจึงหันกลับไป หลวนสือเยี่ยนยังคงสวมชุดฝึกทหารฤดูหนาวและสวมถุงมือสีดำ เธอพูดเข้าประเด็นทันทีโดยไม่มีคำพูดไร้สาระแม้แต่คำเดียว “ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว”
สายตาของหลวนสือเยี่ยนกวาดมองปลายจมูกที่แดงระเรื่อของเธอแล้วเอ่ยว่า “อืม”
“?”
ลู่หลีหรี่ตาลง “หลวนสือเยี่ยน คุณคิดว่าฉันทำอะไรกันไม่ได้เลยใช่ไหม”
เธอเกลียดการพูดจาไร้สาระที่สุด เพราะนั่นคือการเสียเวลาของกันและกัน