ตอนที่ 111 ฉันไม่ยอมรับผิดหรอกนะ

“ถึงแล้ว”

รถจอดสนิทในลานจอดรถใต้ดิน ลู่หลีที่หลับตาพักผ่อนอยู่ได้ยินเข้าก็ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วก้าวลงจากรถ

เธอกดลิฟต์ จู่ ๆ ก็นึกอะไรกันขึ้นมาได้ จึงหันกลับไปแล้วแบกลางฝ่ามือตรงหน้าเขา “กุญแจ”

“ฉันขึ้นไปส่งคุณ”

หลวนสือเยี่ยนยืนอยู่อีกด้าน จากนั้นก็เดินตรงเข้าไปในลิฟต์

ลู่หลีดื่มจนใบหน้าแดงระเรื่อ คอเหล้าเธอไม่นับว่าแย่ แต่คอเหล้าซ่งหลงดีทีเดียว เธออยู่ดื่มเป็นเพื่อนไปเกินครึ่งขวด ตอนนี้ในกระเพาะอาหารจึงปั่นป่วนทรมาน ราวกับมีเปลวไฟแผดเผาอยู่ข้างใน

“ขั้นตอนการหย่าถึงไหนแล้ว”

นึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องจะถาม เธอจึงเดินเข้าไป ยืนพิงผนังลิฟต์ หลับตาลงแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้วนะ”

หลวนสือเยี่ยนชำเลืองสายตา จ้องมองเธออยู่นานครู่หนึ่ง

ประตูลิฟต์เปิดออก ลู่หลีลืมตาขึ้นแล้วเดินสะลึมสะลือไปข้างหน้า