ตอนที่ 67 ทำไมถึงไร้ยางอายไปได้?

อาศัยจังหวะที่เฉินอวิ๋นชิงกำลังง่วนอยู่ในห้องรับแขก ลู่หลีก็แอบย่องเข้าไปในห้องครัว นิ้วมือสะกิดแขนเขา “พูดมานะ! เมื่อกี้หัวเราะอะไรกัน?”

มือของหลวนสือเยี่ยนไม่ได้หยุดขยับ เขามองใบหน้าของเธอ แล้วเลื่อนต่ำลงมา หยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าอกของเธอหลายวินาที เอ่ยขึ้นว่า “แค่รู้สึกว่า กินมะละกอเยอะหน่อย ก็ดีเหมือนกัน”

ลู่หลีขมวดคิ้ว มองตามสายตาของเขา ครู่หนึ่งต่อมาก็แยกเขี้ยวเอ่ยว่า “ฉันไม่ต้องกินมะละกอหรอก!”

พูดพลางยังยืดอกขึ้น “ของฉันนี่มันฝีมือระดับมาตรฐานแล้ว!”

“อืม”

หลวนสือเยี่ยนเริ่มลงมือจัดการปลา พยักหน้า “กินเยอะหน่อย ให้โตขึ้นอีกนิด ก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร”

“……”

ลู่หลีถลึงตาใส่เขาหนึ่งที บ่นพึมพำกระปอดกระแปด สุดท้ายก็ยืนช่วยงานอยู่ข้าง ๆ เขา